AntónioPortugal 2003
gedicht van Freya	António Stil staat hij naast haar stoel aan de rand van zijn eigen tafel Met in zijn ogen de schuchtere blik van de herdersjongen die hij eens was Had hij verwacht en durven dromen dan was zij opgestaan en van hem weggegaan Nu pakt zij zijn hand en zijn hart fladdert tegen zijn borstkas van zoveel geluk