'Oké' had hij gezegd toen hij en Xandra waren overeengekomen een gezin te stichten.
'Ik blijf de eerste jaren thuis om voor de kinderen te zorgen. En voor de kostwinner natuurlijk' voegde hij eraan toe met een kusje op haar kruin. 'Maar dan zal ik ze óók dragen.'
'Dragen? Jij?'
Na maandenlang bakkeleien moest Xandra wel inzien dat hij zich uit volle overtuiging had aangesloten bij het groeiende legertje mannen dat geen genoegen meer nam met 'zorgen voor een kind 'uit de buik van een ander'. En liepen er niet al tientallen gezonde vaderkinderen rond...
Xandra was geschokt. 'Een ander?' zei ze. 'Noem je mìj een ànder? En jíj zou me toch bevruchten?' Hij moest lachen om de fraaie omschrijving van wat zijn lievelingsactiviteit was, maar hij hield zijn gezicht in de plooi. 
'Sorry, liefje, zorgen èn dragen, ik bèn bereid. Maak je geen zorgen, jouw carriëre zit gebeiteld.'
'Hopeloos ouderwets' had ze gegrinnikt. En ze vulde vervolgens haar zeldzame vrije uurtjes met een grondige studie van de medische implicaties. Hij luisterde met een half oor naar haar uiteenzettingen. Eitjes en zaadcellen, hormonen en operaties, ze konden hem gestolen worden. Het was zo simpel als wat. Hij kreeg een baarmoeder, en in die baarmoeder werd een met zíjn sperma bevruchte eicel van Xandra geplant. Negen maanden en hoep..
'Drie gesprekken met de medisch-maatschappelijke dienst' bleek in werkelijkheid een vernederende en slopende screeningsprocedure te zijn. De instanties bleken weer eens gruwelijk achter te lopen op de ontwikkelingen in de samenleving.
Waarom híj, Xandra was toch gezond? Het was toch geen (grofbetaalde) dekmantel voor een of ander duister zaakje?
Dat waren slechts twee van een hele reeks regelrechte verdachtmakingen. Maar ook de kliniek had hij kunnen overtuigen, ditmaal bijgestaan door Xandra.
Wanneer was zij dan precies afgehaakt? Misschien toen de 'drie simpele voorbereidende operaties' een klein jaar een patiënt van hem maakten die regelmatig thuis verzorgd moest worden? Ja, door Xandra, wie anders? Tegen die tijd waren ze zo'n beetje hun hele familie- en vriendenkring al kwijtgeraakt. Om van zijn werk nog maar te zwijgen...
Of had zij het werkelijk niet kunnen verkroppen dat ze onbevruchte eitjes hadden 'afgetapt uit haar gezonde buik?' Ze had ook nog een hormoonkuur moeten ondergaan. Xandra, met haar afkeer van 'chemische troep'. 'We kunnen toch gewoon vrijen' was het argument dat zij steeds weer, met groeiende wanhoop, naar voren bracht. En eerlijk gezegd had ook hij er niet op gerekend dat ze Xandra's eitjes in een reageerbuis zouden bevruchten. Met zíjn sperma, oké, maar dat had Xandra niet kunnen troosten. Ze was zelfs gaan twijfelen aan de oprechtheid van zijn liefde en vooral aan de lichamelijke component ervan. Ironisch genoeg kreeg ze langzaam maar zeker nog gelijk ook: hoe meer ze sleutelden aan zijn buik, hoe meer de lust hem verging. Letterlijk dan. Want wat het kind betreft, daar had hij geen moment aan getwijfeld, híj zou het baren.

'Jonge vader' echoot het in hem en een grote opwinding maakt zich van hem meester.
'Natuurlijk wil ik haar zien' zegt hij. 'Is mijn vrouw er al?' Hij beseft meteen dat hij vooral zichzelf voor de gek houdt. Hoewel, ze hoeven hier toch niet te weten dat hij Xandra al in geen maanden heeft gezien...
'Uw vrouw?' vraagt de verpleegster en verbaasd staat ze een ogenblik naar hem te kijken. Dan zegt ze: 'Er is iemand bij het kind, ik dacht, uw zusje of zo...' Met een ruk aan de handle zet ze zijn bed op wielen en rijdt hem de gang op.
'Ik breng u naar uw kamer' zegt ze en schuift hem de lift in.
De gang van de kraamafdeling geurt naar bloemen. Er heerst een weldadige bedrijvigheid. Allemaal blije mensen, denkt hij, vermoeider dan hij zou willen toegeven.
'Ziezo' zegt de zuster. 'U boft, voorlopig hebt u een kamer voor uzelf. Op dit moment bent u de enige.' Hij kijkt haar niet-begrijpend aan. 'Met een vaderkind' verklaart ze en er trekt een blos over haar gezicht. Hij heeft geen tijd om er bij stil te staan, want in de kamer ziet hij Xandra zitten. Zijn hart maakt een sprongetje. In haar armen heeft ze een wit bundeltje.
'Xandra' zegt hij en hij strekt zijn armen naar haar uit. Naar haar èn naar hun dochter.
Een lang ogenblik staart ze hem aan vanuit een onbeschrijflijk bleek gezicht. Dan springt ze op, smijt hem zowat het bundeltje in de armen en rent de kamer uit. Het kind begint erbarmelijk te krijsen.
'Xandra' zegt hij nog. Maar dan richt hij zijn blauwe ogen, nog wat flets van de narcose, op de baby in zijn armen. Met open mond aanschouwt hij voor de eerste keer zijn dochter.
In zijn armen ligt een koffiebruine baby.


terug