Morgen is het zondag.
Wordt het weer zo'n regenachtige, slaperige dag vol onuitgevoerde plannen? Met een potje risk en een veel te vroege borrel? Of zal het zonnetje mij en heel Nederland naar buiten lokken, de autowegen, fiets- en wandelpaden op?
Het gekke van zondag is dat het elke week terugkomt. Alle gelegenheid, zou je zeggen, om er iets van te maken.
Maar de toon is gezet, in de jaren vijftig.
Met zijn allen naar de hoogmis, in vol ornaat: keurig verstelde jurkjes, strikken als gestreken zeilen in het haar. Van pure opluchting dat het voorbij was, huppelden we naar huis. Maar eenmaal binnen, was er geen ontsnappen meer aan: zondags werd er niet buiten gespeeld. Dus slopen we ingehouden giechelend rond mijn vaders luie stoel,
waarin hij met open
mond een dutje deed. Kousenvoeten op het koude zeil. Van de
voetbaluitslagen op de radio werd hij wonderlijk genoeg niet wakker. Go
ahead - Willem II, Cambuur - BVV, bestaan die clubs nog steeds? De laffe
smaak van wittebrood met kersenjam, aten we dat echt alleen op zondag?Het is nooit meer wat geworden met mijn zondagsgevoel.
Hoe kan iets dat elke vrijdagavond zo hoopvol begint, op zondag zo roemloos ten onder gaan?
Ach kom, het zó weer maandag...
terug